گاهی درونت یک گودال درست میشود. گودال بزرگی که میشود توش کلمه ریخت. و آن وقت جای امنی پیدا می کنی برای تمام حرفهات. حرفهایی که برای نگفتن. حرفهایی که هر روز با بیدارشدنت از خواب شروع میشوند و وقتی چشمانت را روی هم می گذاری توی رختخواب تمام. حرفهایی که نمی توانی به آدمی بگی. نمی توانی توی دفترهایی که قبلا می نوشتی بنویسی. نمی توانی قطعه ادبی کنی و بزنی توی وب لاگ. این جور حرفها فقط آه می شوند. و تو گاهی عمیقا آرزو می کنی که کاش شاعر بودی و به طیبه حسادت می کنی.

 ***

توی صف نانوایی جای خوبیست برای فکر کردن. توی صف نانوایی، کنار جریان آهسته زندگی آدمها می ایستی و به سختی کار مرد نانوا فکر می کنی. به سنگ های داغ روی نانها و به خاطر سکوتت یا بی تفاوتی صورتت یا لبخند بی هنگامت، به کسی پاسخی بدهکار نیستی. این خیلی لذت بخش است.

 ***

 آرزوی به دنیا آوردن هیچ کودکی درون مرا قلقلک نمی دهد. حتا وقتی شیرین ترین نوزاد کوچه از توی آغوش مادرش برایم از ته دل ذوق می زند. به فداکاری مادرانه که فکر می کنم نمی دانم چرا تمام استخوانهایم تیر می کشد.

***

 گاهی اوقات که نگاهم به آسمان می افتد عمیقا شاد می شوم ازین که سقف زمین آبی است و توش خدا دارد، فرشته دارد و ابر. آنوقت دلم برای خوابیدن در آغوش نور روی بالش ابر تنگ می شود.

نوشته شده در پنجشنبه ۱۳۸۹/۰۳/۰۶ساعت توسط فهیمه | |